Lang heb ik getwijfeld over het uiterste zuiden van Nederland. Vaals was iets wat ik uitsluitend associeerde met zwetende, hijgende, puffende en soms huilende wielrenners. De Cauberg was voor mij een onoverkomelijke puist waaronder nog steenkool zou moeten liggen. Maar dat wordt niet meer gebruikt. Slecht voor het ‘groene’ milieu. Valkenburg bestond voor mij uit zuipende, vooral burgerlijke Nederlanders die daar hun vakantie doorbrachten. Hossend en zingend. Petje op. Wandelstok met plaatje van de ruïne er opgemonteerd. Met een spijkertje.
Zuid Limburg was het wormvormig aanhangsel van ons land. En dat bevestigde de alleraardigste dame van de VVV de eerste avond van dat weekend wat ik met TourPRess (en mijn partner) in Vaals doorbracht. Ze had het ook over ‘centeuropa’ of zoiets, maar dat begreep ik niet helemaal. Ik veerde pas op bij het woord ‘Parkstad’ want daar had ik onderweg naar Limburg borden van gezien. Dat was volgens mij één groot industrieterrein.
Fout! Driewerf fout! Dat is een samenwerkingsverband tussen een aantal gemeenten, dat met z’n allen de handen in elkaar heeft geslagen om van de vroegere, grauwe mijnstreekstreek één groot pret- en avonturenpark te maken. En dat zouden wij, TourPRessmembers (want bij zo’n prima organisatie praat je niet over ‘leden’) allemaal gaan meemaken. Vanuit Vaals. Vanuit Landal Greenparcs. Vanuit een riante bungalow met ligbad, sauna, taart in de koelkast, koffie en wijn. Oh ja, en bier.
Na op de vrijdagavond volledig vertrouwd te zijn geraakt met het reilen, zeilen èn de toekomst van Landal, het VVV, Parkstad en niet te vergeten een prachtig diner (waar ze lichtbeelden bij vertoonden), was de zaterdag gereserveerd voor de bustocht naar de verschillende attracties. Temperatuur buiten circa dertig graden, in de bus ongeveer vijftien. (Koorts in de week daarna 39 graden Celsius!)
Even leek ‘Limburgs mooiste’ roet in het eten te gooien maar dank zij de geweldige conditie van de deelnemers kwam alles toch nog redelijk binnen de vastgestelde tijd in orde. En denk nu niet dat de mooiste een dame was. Nee, een soort wielerronde voor goedwillende dapperen die meer dan honderd kilometer gingen fietsen. Bij dertig graden. ‘De pers zet zijn tanden in Zuid-Limburg’ was het onderschrift bij een grote taart waar wij smachtend naar mochten kijken alvorens het Continium te bezoeken. Overigens nadat een uitermate deskundige en enthousiaste pr-medewerker, met de naam Peter Derks, ons alles verteld had. Voorwaar, die ‘attractie’ is meer dan een bezoek waard. En leerzaam.
Ik ga hier voor u geen opsomming maken van alles wat bezocht en bekeken is. Eén ding kan ik u wel vertellen; Limburg en met name Parkstad is de moeite meer dan waard. En dan vooral vanwege de enorme betrokkenheid van de medewerkers van dierentuin het Gaiapark, SnowWorld, Schunck glaspaleis in Heerlen en de dame van Mondo Verde. Zo enthousiast, welbespraakt en vriendelijk kom je ze bijna niet meer tegen. En dan met een beetje Amsterdams accent. Net of we weer thuis waren, daar in de tuin van Portugal. Jammer dat de achtbaan in het park zoveel lawaai maakte. Zonde dat-ie er is! Maar ja, het aantal bezoekers per jaar is de opmaat voor het bestaan van Mondo Verde, dat beaamde Klaas van der Honing tijdens, alweer, een overheerlijk diner in kasteel Hoensbroek. Daar mochten we zandsculpturen in statu nascendi bekijken. Onder leiding van een ook alweer zeer deskundige en enthousiaste ‘oppercarver’.
Het mijnmuseum was een directe confrontatie met armoede, zwart, onder de grond en stond in schril contrast met alles wat nu boven de grond in dat stukje Nederland aan het ontstaan is. Bijna zou ik het Thermenmuseum in Heerlen vergeten. Dit is het enige in Nederland gevonden badhuis uit de Romeinse tijd. Verhit, hevig transpirerend lieten we de restanten van wat eens een ‘watertempel’ was op ons inwerken. Verrast was ik, die zaterdag, en kon bijna de neiging om te twitteren niet onderdrukken. Gelukkig weerhield Hans me daarvan.
De zondag was een soort rustdag met een sessie Mindfulness en de rest in Thermae 2000, dobberend in water. Oh ja, en Valkenburg. Even burger onder de andere burgers. Totdat de regen met bakken uit de hemel kwam. De moraal van dit verhaal? Zuid Limburg; een bezoek meer dan waard alleen al vanwege het enthousiasme van de mensen die daar Parkstad opbouwen.
Een bijdrage van: O.J. Paulweer
Vrijdag 06 Augustus 2010 Mail artikel Print artikel
